ဧည့္သည္

လာတုန္းကလည္း တစ္ေယာက္တည္းေနာ႔၊

လက္တြဲေခၚကာ အေဖာ္မပါဘူး၊
 

ဥစၥာခ်ည္းႏွွီး ကိုယ္ထီးတည္း။

ျပန္သြားေတာ႔လည္း တစ္ေယာက္တည္းေနာ႔၊
လက္တြဲေခၚကာ အေဖာ္မပါဘူး၊
ဥစၥာခ်ည္းႏွီး ကိုယ္ထီးတည္း။

လာျပီးေတာ႔နား မသြားေသးခင္ ခ်ိန္ေလးတြင္မွ၊
၀န္းက်င္ခက္ႏြယ္ ေႏွာင္ၾကိဳးသြယ္ၾက၊
ျပံဳးရယ္မဲ႔ငို ခ်စ္မုန္းပိုၾက။
လိုေဒါသ လိုေလာဘနဲ႔၊
ဘ၀ရိပ္ျမံဳ-ကၾကိဳးစံုခဲ႔၊

ကံကုန္မိုးခ်ဳပ္ လက္တြဲျဖဳတ္ကာ၊
သုတ္သုတ္ေဆာလ်င္ ခရီးႏွင္သည္၊
တို႔မ်ား“ဧည္႔သည္”ပါတကား။

(ကဗ်ာဆရာဗန္းေမာ္ေရြညိဳ)

 

 

******သံေ၀ဂသံစဥ္*****

ငါလည္းတစ္ေန႔
ဒီခရီး ကို ဒီလမ္းကေန
ဘယ္လို ဘယ္သို႕ သြားရမည္ပင္
မသိပါလား။

တစ္ေန႔ တစ္ည တစ္ေန၀င္တိုင္း
ေသနယ္တိုင္းသို႔ တစ္ခါကူးတဲ႔လမ္းခရီးၾကား
မရပ္မနား ယူကာသြားမဲ႔ ရိတ္ခါထုတ္ေတြ
ဘယ္မွာရွာလို႔ ဘယ္မွာသိမ္းမည္
မထင္တထင္ မေရမရာ
ေရးေရးေလးေတာ႔ ရွိေနသည္ ။.

အေဖၚမပါ ဒီတစ္ကိုယ္တည္း
လာလမ္းကေန ျပန္လမ္းအထိ
ေတြ႔ဆံုၾကံဳကြဲ လြဲဖူးသူတိုင္း ေမတၱာသက္၀င္
သနားၾကင္နာ မလိုမုန္းထားကင္းရွင္းစြာနဲ႔
သူလည္းငါ႔လိုေသေတာ႔မည္႔သူ အာရံုသြင္းျပီး
သနားစိတ္နဲ႔ ခ်စ္တတ္ပါသည္။

အတၱမာန္ေတြ ၀င္႔၀င္႔တက္လို႔
 သူလိုကိုယ္လိုသူေတြကိုလည္း
ေမတၱာ ဂရုဏာ ဥပကၡာနဲ႔ ငါဆိုတဲ႔ မာန
ခ၀ါခ်ရင္း ေအးျမလွေသာ ခ်စ္ျခင္းတရား
လူသားတိုင္းကို ေမတၱာေရွ႔ထား နားလည္ေပးရင္း
ခ်စ္တတ္ဖို႔ေတာ႔ က်င္႔သားရခဲ႔ပါျပီေလ။

             ( မီးမီးမယ္လ္)