ရြာအလြမ္းေျပ

အဲဒီေန႔က အေမငိုတာကို စိမ္ေျပနေျပ ထိုင္ၾကည့္ပစ္လိုက္တယ္။

အသိအမွတ္ျပဳခံရဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့တာ မဟုတ္ေပမဲ့

အသိအမွတ္ျပဳလာတဲ့အခါ 

ပုထုဇဥ္သဘာ၀ၾကည္ႏူးမိတဲ့ အတိတ္တခ်ိန္က....

ယေန႔အတြက္ လြမ္းေမာစရာ အပိုင္းအစေလးတခုပါ။

ျပန္ဆြဲထုတ္ၾကည့္မိေတာ့လဲ မေန႔ကလိုပါပဲ့လား။

ျပန္လိုခ်င္ေသးတယ္ ဒီခ်ိဳျမိန္မႈေလးေတြကို။

ဒီအခ်ိန္ေလးထက္

ဒီအေခြေလးကို အေမ့ကို ျပန္ျပခြင့္ရတဲ့အခ်ိန္ေလးက

ပိုၾကည္ႏူးစရာေကာင္းတယ္ဗ်ာ။

အေမ့မ်က္၀န္းမွာ မ်က္ရည္စေတြ ေ၀့ေနတဲ့ျမင္ကြင္းကို

အခုအခ်ိန္ထိ မေမ့နုိင္ေသးဘူး။

အဲဒီေန႔က အေမငိုေနတာကို စိမ္ေျပနေျပ ထိုင္ၾကည့္ပစ္လိုက္တယ္။

ဒီတခါျပန္ရင္ေရာ အေမဘာေၾကာင့္ ငိုအံုးမယ္ဆိုတာ

သားသိေနတယ္အေမ။

ဒီတခါေတာ့ သားလဲ အတူလိုက္ငိုမယ္ေလ

ဘ၀ဆိုတာ ျဖစ္ခ်င္တုိင္း ျဖစ္ခြင့္ရမယ္ဆို

ဘယ္ သခၤါရလို႔ အမည္တပ္ပါအံုးမလဲ

အေကာင္းဆံုးၾကိဳးပမ္းျခင္းက

အနာဂတ္သစ္ေတြ႔နိုင္တယ္တဲ့
လဲရာက ထ၊ က်ရာက တက္နိုင္ခဲ့ေသးရင္....

ရပ္နားလို႔ မျဖစ္ေသးတဲ့ ဒီေျပးလမ္းမွာ

ခလုတ္ရွိရင္ ေခ်ာ္လဲမယ္။

အင္အားရွိေသးရင္ ျပန္ထနိုင္မယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ဒီကမၻာၾကီး 

အခုခ်ိန္ အသက္ရွိေနေသးတာ မဟုတ္လားအေမ။

ယဥ္ေက်းလိမ္မာသင္တန္း၊ ထား၀ယ္ျမိဳ႕

သံေ၀ဇနိယေလးဌာန

လမ္းေပ်ာက္တဲ့သား

မေလးရွားနိုင္ငံ ပန္တိုင္းရမစ္စ္မွ ပီနန္သို႔

လွမ္းခဲ့ထား၀ယ္ေျမ

ေႏြရာသီပညာဒါနသင္တန္း(၅)

ေႏြရာသီပညာဒါနသင္တန္း(၄)

ဒီဖိုင္မွာပါတဲ့ အဂၤလိပ္သီခ်င္းေလးက သူတို႔လဲ လူငယ္သဘာ၀ အပ်င္းေျပေစ၊ အဂၤ လိပ္စာလဲ ရေစဆိုတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ တစ္ေန႔ကို အဂၤလိပ္သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ကို ဘာ

သာျပန္ျပ၊ လိုက္ဆိုခိုင္း၊အရက်က္ခိုင္းနဲ႔ သင္ေပးခဲ့ပါတယ္။ အေပ်ာ္တမ္းဗြီဒီယိုတည္း

ျဖတ္နည္းသင္ျပေတာ့ သူတို႔ရုပ္ေနာက္ခံနဲ႔ သင္ေပးထားတဲ့သီခ်င္းေတြထဲက သူတို႔အ

ၾကိဳက္ဆံုးသီခ်င္းေတြကို ေရြးျပီးေတာ့ တည္းျဖတ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ သင္တန္းျပီးဆံုးတဲ့ေန႔

မွာေတာ့ စီဒီတစ္ေခြစာ ဗြီဒီိယိုတည္းျဖတ္ျပီး တစ္ေယာက္တစ္ေခြစီေ၀ငွခဲ့ပါတယ္။

ေႏြရာသီပညာဒါနသင္တန္း(၃)

ေႏြရာသီပညာဒါနသင္တန္း

မႏွစ္က ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ အားလပ္ေနတာနဲ႔ အဂၤလိပ္စာနဲ႔ကြန္ပ်ဴတာ ပညာသင္တန္းဖြင့္ျဖစ္ပါတယ္။ ေမြးရပ္ေျမကို ေက်းဇူးဆပ္တဲ့အေနနဲ႔ေပါ့။ သင္တန္းသူ

သင္တန္းသား ၁၃၀ေက်ာ္္ေလာက္ လာတက္ၾကပါတယ္။ ကိုးတန္းကေန တကၠသိုလ္

ဘြဲ႔ေတြပါတယ္ေလ။ ေက်ာင္းသားေတြက။ အားလံုးက စိတ္၀င္တစားနဲ႔ သင္ယူၾကပါ

တယ္။ ဒါေပမဲ့ တခုခက္တာက အထက္တန္းေက်ာင္းသားေတြ၊တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘြဲ႔ရေတြဆိုေတာ့ အဂၤလိပ္စာ

ကို အလယ္ခါးျဖတ္ကေန သင္ရမလားစိတ္ကူးတယ္။ မဟုတ္ဘူးဗ်။ တကယ္ကို ေအာက္ေျခကေန ဆင္းသင္ရတာပါ။ ေအဘီစီဒီကို သရနဲ႔ဗ်ည္းခြဲတာကေန စသင္တာ

ကို ေျပာတာပါ။ ဦးဇင္းက်က္ခိုင္းတဲ့ဟာမွန္သမွ်ကို မရအရကို က်က္ၾကတာ

သူတို႔ေလးေတြက ေသြးရင္ ေသြးသေလာက္ ထက္လာၾကမဲ့ ဓားေလးေတြပါ။

အဲ ကြန္ပ်ဴတာဆိုရင္လဲ ဒါက ကီးဘုတ္၊ဒါက ေမာင့္စ္၊ဒါက စစ္စတန္ယူနစ္၊ ဒါက ေမာနီတာေနာ္၊ တီဗြီပံုးမဟုတ္ဘူး၊ ဒီလိုေတာင္ ေျပာျပရတယ္။ ဘယ္ႏွယ္လဲဗ်ာ။ ဘြဲ႔

ရပညာတတ္ေတြလို႔ အမည္ခံထားတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြက ဘယ္လိုျဖစ္ၾကတာလဲ။

ဦးဇင္းလဲ တတ္သေလာက္မွတ္သေလာက္ေလးေတြကို အဆင္ေျပသလို သင္ေပးခဲ့ပါ

တယ္ေလ။ အေျခခံစာစီစာရုိက္နည္းေပါ့။ ေနာက္ကြန္ပ်ဴတာရဲ႕သေဘာတရားေတြ။

လူ၁၃၀ေလာက္ကို သင္ေပးတဲ့ကြန္ပ်ဴတာက ေလးလံုးပဲ့ဆိုေတာ့ အားေတာ့မရဘူးေပါ့

ဗ်ာ။ ဒါေပမဲ့ ေမွာင္ေနတာကို ထိုင္ငိုညည္းေနၾကမဲ့အစား တတ္ႏိုင္တဲ့ေနရာကေန ဖေယာင္းတိုင္ေလး ထြန္းညွိေပးရံုပါ။ တစ္ကြက္စာေလး လင္းလဲ မဆိုးဘူးေပါ့။ အင္တာနက္သံုးနည္းကအစ သင္ေပးခဲ့ေတာ့ အခုဆို သူတို႔ေလးေတြ ဦးဇင္းဆီကို

ဂ်ီေတာ့ကေန ဆက္သြယ္ျပီး ေက်းဇူးစကားအၾကိမ္ၾကိမ္လာေျပာၾကေတာ့ ၀မ္းသာ

ၾကည္ႏူးရပါတယ္။ ေနာက္ဆို ဦးဇင္းလဲ တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ေလးနဲ႔

အဆင္ေျပသလို မန္းမႈတ္ေပးသြားပါ့မယ္ေလ။ ကမၼႆကာေပါ့ ေမာင္ေက်ာင္းသားတို႔

ေရ။